cinco de agosto

sasabihin ko sa'yo kung ano ang pakiramdam ng nanganib ang buhay o nabingit sa kamatayan. walang pakiramdam. kahit naghihingalo o nahihirapang huminga, manhid sa sakit. mistulang nag-shut down na ang utak mo. wala ka nang makita sa paligid mo. hindi mo na marinig ang mga pinagsasasabi mo at mga tao sa paligid mo.

tapos, kadiliman. apat na araw akong na-coma. hindi ko na maalala kung ano ang nangyari sa akin nung apat na araw na yon. sabi nila, makakakita ka ng liwanag. o kaya naman me nakaputi na susundo sa'yo. pag sumama ka, ibig sabihin patay ka na. kapag hindi ka sumama, magigising at mabubuhay ka pa. wala talaga akong maalala.

dalawa ang kaarawan ko. ang isa ay sa disyembre kung kailan ko ipinagdiriwang ang aking kapanganakan. ang isa pa ay ngayong araw, yung araw na sinugod ako sa ospital at nabingit sa kamatayan.

magkaiba ang pakiramdam na idinudulot sa akin ng parehong araw. sa tunay na birthday ko, may disappointment ng kaunti. yung pakiramdam na nadagdagan na naman ang edad ko tapos ganito pa rin ako, ganyan. napaka-relative. kasi sinusukat ko ang pagkatao ko sa hungkag na sukatan ng pagkatao- wealth, achievement, having a family. oo, dapat hindi ganyan ang sukatan pero nadadala pa rin ako minsan.

kumpara naman sa pangalawang birthday ko, mas celebratory ang mood. syempre, nagpapasalamat ako na binigyan pa ako ng pangalawang pagkakataon. nagpapasalamat ako na narating ko kung ano'ng estado meron ako ngayon.

sabi nga ni J one year ago, "hapi 4th bday lola! celebrate d day of ur resurrection and marvel at how uv come a long way since then. i think ur in a much better state nw dan u wer b4. keep up d gud work! i love u madz!"

yun na ang suma total. at sa tingin ko ay totoo pa rin naman yan ngayon.

happy 5th!