Mama

Magtetrenta na ako, binebeybi nyo pa rin ako. Hayaan nyo na akong magdesisyon sa sarili ko. Matigas talaga ang ulo ko. Pero maniwala kayo, ayaw ko kayong saktan at masaktan. Syempre nasasaktan ako kapag nasasaktan ka.

Kaya ko nang tumayo sa sarili kong paa. Kelan ba kayo maniniwala? Kaya nga ayaw kong magtrabaho sa probinsya, hindi ako makadiskarte sa sarili ko. Pinagluluto, pinaghahain nyo ako ng pagkain, inaabutan ng inumin. Kulang na lang subuan nyo ako.

May sarili na akong pamilya. Maano ba namang maranasan ko rin na mahirapan at maghirap kung yun ang inaalala nyo? Saka pwede bang wag na kayong paapekto sa sinasabi ng ibang tao? Kayo lang ang nahihirapan nyan.

Kelan ba tayo magpapanagpo? Wag nyong sabihing wala akong pakialam sa inyo. Wag nyong sabihing hindi ko kayo nirerespeto. Mahal na mahal ko kayo hindi ko man maipadama nang buo.

Hindi ko pa pala nasasabi, sorry, patawad, pasensya na sa lahat ng pagkukulang ko. Darating din ang panahon, magkakaintindihan din tayo at sana matatanggap nyo na ang sitwasyon.